آسمون یکریز بارید دیشب

پاییز شده بود توی خیابان شریعتی

توی ترافیک سنگین

انگار همه مردم توی خودشون لونه کرده بودن

پشت سرم گرم شده بود

چقدر آروم می شم با نوازش تو

حتی اگه برای این خوشی تاریخی تعیین شده باشه

حتی اگه نباشی

پاییز شده بود توی شریعتی

ذوق کرده بود

من لذت می بردم از ذوق کردنش

آسمون دیشب یکریز بارید....

پشت سرم گرم شده بود

این روزها بعد از این همه سال دارم طعم نوازش رو می چشم

از دست های کسی که خودش من رو شکست می ده و خودش برنده می کنه

بیزار شده بودم از نسبتی که بین من و تو بود

اما همه چیز دوباره از به درد رسیدن تو شروع شد

گفتی می نشستی

یا که نه

کنار پنجره می ایستادی

خیره به قامتی که جز تصویری گنگ چیز دیگه ای نبود

تصویری که توش یه آدم خسته می رفت تا همه چیز رو فراموش کنه

تصویر هولناکیه

اون کسی که می ره این دلهره رو نمی فهمه

خسته ست

می خواد بره

می خواد ذهن خودش رو توی یک لحظه از همه چیز خالی کنه

می خواد پا بگذاره به متن

چون دیگه از حاشیه ها خسته شده آره گفتی نشستی و گوش تیز کردی که چطور یه پرنده با بی رحمی تمام درست جلوی چشمات پر می گیره

کور می شه

کر می شه

تو تعبیر کردی به خشم

من گفتم کار سرنوشت

من گفتم رهایی از خدایی،اومدن روی زمین

تو گفتی نشستی چون می دونستی باز خوابت نمی بره، پلکت نمی زنه

اما نشد که محکم بشینی دور آخر رو

با این همه اما من از تو فرار نمی کردم

از نسبتی فرار می کردم که سال ها به من بغض داده بود

از گفت و گوهایی که همه مشروط بود

مشروط به پیشروی نکردن،نیومدن،نساختن

از گفت و گوهایی که تصویری از یه پل در حال ویران رو به من نشون می داد و من نمی تونستم خراب شدن چیزی که خودم با دست های خودم براش زحمت کشیده بودم رو ببینم...بهتر بگم تصویری که توش انگار نفسم داشت چیده می شد به آهستگی

تصویری که توش هر تحرکی متروک بود

من از این فضا فرار کردم

.. و تو با خودت می اندیشیدی که یک " نه " این همه بی رحمی برات به جا گذاشته

نه،واقعیت همین هراس من از مردن بود. روزنه هایی که با جون کندن درستشون کرده بودم برای روز مبادا

سخت نیازمندشون بودم

چنگ می زدم به حسابگری

دلم اما پر از عطر دست های تو بود... چه داغی گذاشته بودی روی دلم

اما دیگه نه داغ

نه ترانه

نه داد

نه فریاد

نه نقطه

نه کنایه

نه راز

نه لبخند و سلام

... و نه حتی گریه

هیچکدوم از اینها نبود که من رو به دنیای تو برگردوند دوباره

تو به درد رسیدی

و مهمتر از همه اینها می خوای به درک برسی

درک شاید آخرین پرده قصه ماست

چون هیچ یک از ما برای دیگری درد نمی خواد

می بینی؟

هنوز هم این کلمه ها میون من و تو میانجی گری می کنن

جایی که منم،تویی و یه عالمه کلمه

... و یه عالمه زبان برای گفتن

.... و یه عالمه گوش برای شنیدن

... و دل برای درک

آی خدا چقدر هنوز پشت سرم گرم شده از نوازش دست هایی که به یک اشاره مستی رو ازم گرفت طوری که شراب زمین گذاشتم. تو غلط می کنی درد می کشی،که شاید من همین روزها بمیرم،اون وقت تو باید بنشینی به امید کسی که سردردهای تو رو می شناسه و برات پیش پیش آب می گذاره کنار با قرص؟؟؟

تو من رو نادیده نگرفتی.... این عجیب نیست چون من هیچ بهاری رو بدون تو برای خودم عید نکردم....تو که با غم من آشنایی ..... پس چرا بپرسم باور داری؟؟؟؟

اصلا می دونی چیه چرا من باید بنشینم کلمه بالا بیارم

نوشته هام تویییییییییییییییییییییی

نانوشته هام تویییییییییییییییییییییییییییییییی

تمام چوب خط من از نقطه های تو پر شده

نقطه های تو

چیزی بگو ... بگذار از شرمندگی لحظه های بی من بودنت کمی رها بشم

اصلا می تونم ؟؟؟؟

آهای با توام

تویی که اشک هات بنیانم رو به باد می ده ...

انگار سهم تو از بار امانت بیشتر بود

آسمون نکشید

بارید بی وقفه

سه روز

اما تو کشیدی

شدی برکه ای از اندوه

دریای من اونجا رنگی از آرامش نداشت

می بینی؟؟؟

می بینی چقدر نسبتت بالاست

بالانشین من می بینی ؟؟؟

خودفریبی می کردم با شراب و موسیقی

بی خبر از دختری که کنار پنجره داشت پیر می شد

نه میلی برای رفتن داشت

نه جونی برای موندن

نه سری برای سودا

نه دلی برای دادن

نه سفره ای برای بغض کردن

وای .... وای

رفتم به قمار

همه چیز رو از دست داده بودم

جز یک چیز

هوس یه قمار دیگه

رفتم قمار کنم

شراب من رو از هزاران هزار فرسخ گرفتی تو با دست هات گرفتی

... و به من آموختی

هر جنینی که مسیح نمی شه

لرزیدم

خدا چی بسازم دوباره؟؟؟؟

من مسیح خودم رو می خوام ..... که اگه نباشه از کف به کفن می رسم

پی نوشت 1 : خیلی وقته برگشتم،برای زندگی اومدم

پی نوشت 2 : هنوز پشت سرم گرمای نوازش دست هاش رو داره

پی نوشت 3 : از اوضاع کاری خودم اصلا راضی نیستم،اما همه چیز درست می شه،چون من اساسا آدم رضایتمندی نیستم

پی نوشت 4 : می خواستم از سفر بگم،پشیمون شدم،اتفاقات مهمتری توی زندگیم افتاده

پی نوشت 5 : منتظرم

سلام ای طنین دور

بعد از مدت ها سکوت که با رنگ قرمز توی زمینه سیاه فقط درباره مزاج ها حرف می زد

و از طب می گفت اینبار دیدم که نوشته چند خطی

نوشته زندگیم تلخی بی پایانی است که می نوشمش تا ته

پیش خودم گفتم

عجب تو هم که ته کشیدی

گشتم و گشتم

رفتم بلاگ خیلی ها رو دیدم

یه جورایی انگار همه کم آوردن

انگار خوش نمی گذره به هیچ کس ...

یکی نالیده از بی حرفی

یکی از دوری یارش زجه زده

یکی از زندگیش شکایت کرده

یکی دعا خواسته برای بیمارش روی تخت بیمارستان

یکی نفرین کرده

یکی ....

همه انگار پر از دردن

همه انگار ظاهرا می خندن

اما سیگار می کشن

مست می شن

میرن جایی که واسه چند ساعت راحت باشن

وقتی به همه اینها فکر می کنم

متوجه می شم که حق ندارم درباره هیچ کدومشون قضاوت کنم

متوجه می شم که چقدر شادی نداریم

چقدر ما تنها شدیم

هیچ کدوم از ما مستحق این نبودیم

این نگرانی ها

این دلهره ها

این آشفتگی ها

این خماری ها

این بی فرجامی ها

این نرسیدن ها

 و این رسیدن ها

رسیدن های کور

عبث

که به بحران می زنه تا به زندگی!

ما مستحق زندگی هستیم

زندگی!

این رو تازه آموختم

اگر چه خودم به بیراهه می زنم گاهی

می زنم به الکل

کنارش سیگار

می زنه بالا

مست مست می شم

بغض می کنم

رو می کنم به این بارون

به آسمونش

می گم بانو

توی شهری که تو نیستی

همه جا رو غم گرفته

هرکجا رفتی صدام کن

عزیزم دلم گرفته

...

......

آره من هم به بیراهه می زنم

بیراهه که نه

دیوونگی می کنم

با این تمرین غم عشق می کنم

اما این عدالت نیست

عدالت اینه که ما زندگی کنیم

بعضی هامون اینقدر داغون شدیم که دیگه نمی تونیم برگردیم

بعضی هامون فقط ادای آدمای داغون رو درمی آریم

بعضی هامون واقعا حق داریم ادا دربیاریم

تا دیدیم ادا دیدیم

اما بعضی هامون قابل تامل هستن

درست مثل این دوست قدیمی

که من واقعا شوکه شدم از پست جدیدش

چیزی براش ننوشتم

اما او که همیشه از مزاج ها می گفت

و گاهی از سر لطف به من سر می زد

و چند کلمه ای برام می نوشت

حالا بعد از این همه سال

چند خط می نویسه

از نوشیدن زندگی که انگار بی پایانه تلخیش

و اتفاقا تا ته آن می خواد بنوشدش

من همه بلاگ ها رو می بینم

قضاوتی نمی کنم

یکی از کارهایی که بهش علاقه دارم

اینه که یه عالمه وبلاگ باز کنم

 و بعد با دقت همه شونو بخونم

همیشه زخمی ها بیشتر و با دقت می خونم

اما قضاوت نمی کنم

سکوت می کنم

امشب دلم گرفت

همه انگار تنهاییم

چه بد

دلم نیومد از درد خودم بنویسم

به خودش قسم دلم گرفت از تنهایی شما

از اینکه چقدر بد شده این دنیایی که واسه خودمون ساختیم

می دونی بدیش چیه؟

بدیش اینه که تا می آیم یه چیزایی رو بسازیم

یکی پیدا می شه با تمام خودخواهی می زنه داغونش می کنه

یکی پیدا می شه بهت می خنده

یکی پیدا می شه نصیحتت می کنه

یکی پیدا می شه پست های احمقانه به خودش می گیره

یکی می شه شاعر

یکی می شه هنرپیشه

وای خداااااااااااااااا

خدا من از این صحنه چقدر تنفر دارم

این تاتر چقدر اشک من رو درآورده

نه اشک من

اشک خیلی ها

خدا خودت یه سری بزن به این صفحه های سیاه

برو ببین

ببین و دم نزن

ببین چقدر خواهش این آدما تکرار شده

چقدر خدااااااااااااااااااااا

دارن یه قطره زندگی رو خواهش می کنن

نیست

داریم می میریم همه

نفس خدا نفس

از درد شما رفقا که می آم بیرون

می رسم به درد خودم

دارم به دوش می کشم

دوری عزیزی رو که هیچ وقت هیچ کارنامه ای ازش اینجا نگذاشتم

معرفی ش نکردم

نمی کنم

مثل یه ترانه ناگفته زیبا مونده هنوز

هر چند که یه روزی حتی این ترانه نگفته رو هم خاطره می کنه

مثل خیلی چیزها که در اصل چیزی نبودن

آره می رسم به درد خودم

هر چند که ما مستحق این دلتنگی ها نیستیم

نه من

نه تو

نه هیچ کس!

بانوی من الان داره زیر لب زمزمه می کنه ؛

بزرگوار امون بده

.

.

.

.

.

.

.

.

.

شب به خیر بانو

پی نوشت 1 : هفتمین شب مستی منه به هر حال هر کسی یه عیدی داره دیگه نه

پی نوشت 2: ده روز دیگه می رم به یه سرزمین توریستی، بعدا ازش می نویسم

پی نوشت 3: ساعت 6 عصر دیروز یه اتفاق تلخ برام افتاد

یکی از همکارای خوبم که خیلی بهش عادت کرده بودم رفت

دستش رو گرفتم و ناخودآگاه بغض کردیم

پی نوشت 4: خیلی دوست دارم سال 88 تموم بشه و از طرفی خیلی از سال 89 بیزارم چون نقطه پایانه

باز نیمه شب شد بانو

لبهای گرمت کو

باز نیمه شد بانو

مستم بانو

مست

بالاتر از آسمون

مدفون اما زیر خاک

خاکی که از صبر تو بود،از فراغ تو بود

مستم بانو

مست

محسن چاوشی داره می خونه

هی دست تکون می دم هی داد می زنم

اون سنگدل ولی

هم کوره هم کره

یه آکاردئون تلخی توی این آهنگه که من رو یاد خریدهای دم عید می اندازه

خرید بانو

یادته؟

چقدر به من می گفتی بیا با هم بریم خرید

خرید کردن خودش یه جور تفریحه

اما به حرفات بی اعتنایی می کردم

تو با لادن می رفتی خرید

تو تنها می رفتی خرید بانو بمیرم بمیرم

تو تنها می رفتی خرید بانو بمیرم بمیرم

اون قدر با تو نرفتم با تو نبودم که دیگران بودن زهر ماری رو بهم خوب چشوندن

تو کوتاه اما شیرین چشوندی

ممنونم از تو بانو

اون قدر با تو نخوابیدم که بی خوابی رو به سرم آوردن

اون قدر با تو نوش نکردم که بی اعتنا به مستی م خندیدن

به غصه هایی که داشت با الکل جون می گرفت توی حلقومم

می رسید به رگهام

و می زد به قلبم

دردم می اومد

و باز یه جرعه دیگه از نبودن تو رو نوش می کردم میون غریبه ها

تو کجا بودی وقتی من میون اون همه آدم به یاد تو نوش می کردم

تو کجایی که همین حالا دارم به نامت می زنم این پیک زهرماری رو

بانو

بانو

بانو

بعد از تو به همه دروغ گفتم

بعد از تو راستی توی وجودم نیست شد

بد شدم بانو

بیا خوبم کن

اون قدر بد شدم که دیگه برای فاحشه ها دل نمی سوزونم

اون قدر بد شدم که مستی بهم نمی سازه

خمارم می کنه

خواب می آره به چشمام

اما خدا کنه یه کمی بیشتر بخوابم

بگذار این لحظه های بی بانو توی خماری و خواب بگذره

بانو

بانو

بانو

بعد از تو به همه دروغ گفتم

گفتم تو افسانه بودی

گفتم تو بانوی تنهایی های من بودی

اما خدا

اما بانو

خودتون بهتر می دونین که این افسانه نبود

که لب های تو دروغ نبود

که تو یه روز مست شدی

از همون خونه نقلی توی خیابون کشواد

و گفتی بیا

اومدم

مست شدیم

مستی کردیم با لبامون

وای خدا چه حالی دارم

نمی خوام دیگه بنویسم

می خوام برم بخوابم

فقط خوابم می آد

بانوی غریبم سلام های آخرم رو دزدین دارن باهاش سودا می کنن

پس

شب به خیر

گفت: چقدر ازش می خوای؟

گفتم: خیلی می شه ........ خیلی

تعجب کرد...چیزی نگفت

گفت : شکایت کردی ازش ؟

گفتم : خیلی شده ! اما فایده ای نداشته تا حالا

نگاهش رو ازم برگردوند و خیره شد به ترافیک خیابون شریعتی...

گذشت اون روز

اومدم بنویسمش ....

اومدم یه عالمه از تو بنویسم...

دنیا رو پر کنم از تو

از تو بانو

از تو گل ..

اما دریغ که لفظ ها همه رفتن زیر خاک

شکایتم رو به کجا ببرم...؟؟؟؟؟

تو رفتی .....

تو سال ها است که رفتی ...........

تو دیگه خاطره شدی بانو ............

پی نوشت 1 : دارم سعی می کنم کوتاه بنویسم...خیلی دوست دارم کوتاه نویسی رو ...هر چند که نفیسه نظر دیگه ای داره و می گه بلندنویسی ات رو دوست دارم ... اما نمی دونم چرا وقتی به آخر سال می رسم دیگه نایی ندارم واسه حرف زدن

پی نوشت 2 : وقتی می بینم بعضی رفقا اینجا تا چه اندازه به احوالات این بلاگ خسته اهمیت می دن فقط شرمنده می شم ...چی بگم ؟ شرمنده م به خدا

پی نوشت 3 : دارم می رم به یه سفر دور ... یه سفری که خیلی خاطره انگیز می شه ... تازه شمال بودم اما اینبار فرق می کنه 

پی نوشت 4 : آلبوم جدید چاوشی مثل همه آلبوم هایی که تا حالا داشته محشره .... تک و دوست داشتنی 

پی نوشت 5 : وسط نوشتن این پست یه دختره زنگ زده می گه من تو رو نمی شناسم همین جوری این شماره رو گرفتم بگذار با هم حرف بزنیم آقای مهربون .... خندیدم گفتم مگه من مهربونم ؟؟

پی نوشت 6 : این چند شب هم به مستی گذشت .... خدا پدر حاج آقا و حاج خانم رو بیامرزه که رفتن یه مسافرت دو نفره

پی نوشت 7 : گاهی اوقات پی نوشت ها بیشتر از خود متن حرف دارن برای گفتن  بهش می گن غلبه حاشیه بر متن ! خوش باشین همتون ... دوستتون دارم